سه تار من
نالد به حــــــال زار من امشب ســـــه تار من این مایه ی تسلی شبهای تار من
ای دل ز دوســـــــــتان وفادار روزگـــــــــار جز ساز من نبود کسی سازگار من
در گوشه ی غمی که فراموش عالمی است من غمگسار سازم و او غمگسار من
اشک است جویبــــــار من و ناله ســــــه تار شب تا سحر ترانه ی این جویبار من
من شهــــــریار ملک سخــــن بودم و نبــــود جز گوهر سرشک، دراین شهر،یارمن
استاد شهریار:(ذوق موسیقی را من از کودکی داشتم ،ده یادمه که از دم اسب قیچی می کردیم دوتا میخ می زدیم یک چیزی در می آمد)
ساز صبا
بزن که سوز دل من به ساز می گویی زساز دل چه شنیدی که باز می گویی
مگر حکایت پروانه می کنی با شـمع که شرح قصه به سوز و گداز می گویی
به یاد تیشه فـــرهاد و موکب شــــیرین گهی ز شور و گه از شاهناز می گویی
ترانه ی غزل شهریار و ســــاز صباست بزن که سوز دل من به ساز می گویی
ابوالحسن خان اقبال آذر یکی از بزرگترین موسیقی دانان وخوانندگان ایران در اواخر سلطنت قاجار ونیمه اول قرن حاضر به شمار می رود.هنوز سال خوردگانی از مردم تبریز هستند که صدای ملکوتی مناجات اورا در سحر های ماه رمضان که از محله ششگلان بلند می شد به یاد می آورند.
استاد شهریار:(سه سالم بود مجذوب اقبال بودم با اینکه نمی فهمیدم اما عجیب هضم می کردم.)
جشن سده اقبال
جشن تجلیل سده است از مرد قرنی قهرمان داستان موسیقی را پهلــــــــوان داستــــــــان
آن سده جشن هزاران چون فریدون است وجم وین سده جشن هزار آوای آذربایجـــــــــــــان
بوالحسن ، اقبال آذر ، افتخار شرق و غــــــرب شهرتی دارد جهانگیـــــر و جمالــــی جـــــــاودان
سال عمرش میرسد اکنون به صد ،ای مرحبا مرد قرن موسیقی ، خواننده ی صاحبقــــــــــران
هر که می گوید غم انگیز است موسیقی ما گو بیا در سبک او روح حماسی بین عیـــــــــان
سبک او هم اصل و نص موسیقی کشور است هیچ سبکی را در این کشور بدین قدمت مدان
زیر و بم کامل ، ندارد حنجـــر هیـــچ آدمـــــی غیر این افسونگـــــــر اعجــــــوبه آخر زمـــــــان
با صدایش حکمفرما می شود مطلق سکوت کان صدا پر می کند ظرفیت کـــــون و مکـــــــــان
در مناجاتش دل ذرات می آید به وجـــــــد تا زمین یکسر بنالــــــد با خـــــــدای آسمـــــــان
از پی هفتــــاد معمولا صــــدا و سینه نیست او هنوزش هست در صد سالگی اوجــــــی روان
او مرا از دوره ی طفلی و دامــــــان پــــــــدر سرپرستی نازنین است و عمویی مهربـــــــــان
من سه ساله طــــفل بر زانوی او بنشسته ام حالیا شصتم من و بازش همی بینم همــــان
ای بسا روزا کــه با سر تاخـــتم از مـــــــدرسه تا در منزل که او شب خواهد آمد میهمـــان
یاد ایامی که گلــبانگ مناجــــــاتش به دوست نیم شب برمی شد از این طرف کوی ششگلان
پله پله چه چه اقبــــــال بر می شد به عــرش راست گفتی پر فشان بالا روند افرشتـــــــــگان
من خود امشب می ستانم حق ومزد شاعری کاین چنین محبوب خود را می ستایم کیف کان
یاد دارم یک شب شمران که با ساز صبا هشت ساعت متصل آواز خواند این پهلــــــوان
آن سوی رود ارس هم عاشقان دارد ، بلی خون ایرانی است در شریان آنها هــــــــم روان
یاد آن کنسرت تفلیسش که گل باران شدند با (دوامی) بود و (طاهرزاده) و (درویش خــــان)
در همان جا سهم خود کان مبلغی هنگفت بود کرد یکجـــــــا هدیــــــه ی خیریــــه ی ایرانیــــــان
یاد آنشب کن که او از بهر ایـــــــــران عزیز صیحه زد با نفس کاین جا سربده ترکی مخـــوان
شعر عارف خواند و گفت ای مجلس شورا بگو خانه از غیر است یا زین ملت بی خانــــــــــــمان
وان گه آتش زدبه جان خلق وباشیون گریست ثبت شد آن گــــــــریه در تاریخ آذربایــــــــــــجان
ترکی مابس عـــــزیز است و زبـان مــــــادری لیک اگر ایـــــران نگویـــد لال بــــاد از وی زبــــان
این حدیث از شاه مظلومان حسین ابن علی است
زندگانی خود عقیده است و جهاد ای عاشقــــــان
باری ای صاحبقــــران اقبال جاویدان ما مانده ای صد سال اگر صد سال دیگر هم بمان
{ابواحسن خان اقبال آذر در سال 1246 در بخش الوند از توابع قزوین چشم به جهان گشود.ردیف های موسیقی را نزد ملاعبدالکریم جناب قزوینی آموخت. از معروفترین شاگردان اقبال آذر می توان رضا قلی میرزا ظلی و ابراهیم بوذری نام برد.
او در سال 1293 خورشیدی به همراه درویش خان(نوازنده تار و سه تار) ،سید حسین طاهرزاده (آواز)،عبداله خان دوامی(تصنیف)وباقرخان رامشگر(کمانچه)برای پرکردن صحفه به تفلیس سفر کرد.تمامی درآمد این کنسرت صرف امور خیریه گردید.
در زمان تسلط فرقه دموکرات آذربایجان ضمن کنسرت شعری از عارف قزوینی خواند که باعث خشم فرقه دموکرات شد.
لباس مرگ براندام عالمی زیباست چه شد که کوته وزشت این قبابه قامت ماست
چراکه مجلس شورا نمی کند معلوم که خانه خانه ی غیراست یا که خانه ی ماست
......
در اسفند ماه 1346 بزرگداشت صدومین سال تولد اقبال توسط وزارت فرهنگ وهنر وقت تبریز با شعر خوانی استاد سید محمد حسین شهریار اجراگردید.
سرانجام در اسفندماه 1349 در صدوسه سالگی در تبریز در گذشت ودر آرامگاه وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد.}
ذادامه( سلطان اقلیم ادب 7)
