حیدربابایه سلام(شهریارین یادیله)

خسته قاسیم تیکمه داشلی در سال 1081ه.ق در تیکمه داش از توابع بستان آباد چشم به جهان گشود.وی علوم مقدماتی را در مکتب خانه تیکمه داش و ادامه آنرا در مسجد شیخ صفی الدین اردبیلی در شهر اردبیل به پایان رسانده ودر همین سال ها به شعر و شاعری پرداخته است.وی بعد از پایان تحصیلات در اردبیل به زادگاه خود باز گشته ودر میانسالی برای ادامه علوم حوزوی عازم قم و نجف گشته و بعد از بازگشت در زاد گاه خود تا پایان عمر مشغول کشاورزی می شود.وی در سال 1157 ه.ق در 76 سالگی چشم از جهان فرو بست ودر قبرستان تیکمه داش به خاک سپرده شد. 

یکی از زیبا ترین اشعار او به نام (دونیا) که در قالب گرایلی سروده شده و استاد شهریار هم از آن استقبال کرده است. 

دونیا 

گل بیر سندن خبر آلیـــــــم 

سلیماننان  قالان  دونیــــــا 

ازلی گول کیمی آچیــــــــب 

آخیریندا  سولان دونیـــــــــا   

****

ده گوروم نه یه طالیبسان ؟ 

درسینی کیمنن   آلیبسان؟ 

نیچه مین یول بوشالیبسان 

نیچه مین یول دولان دونیـــا   

****

بو دونیا فانی دیر ، فانـــــی 

بو دونیادا قالان هانــــــــی؟ 

داود اوغلی سلیمانــــــــی 

تخت اوستونن سالان دونیا   

****

خسته قاسیم قالیب ناچار  

بو سیرری بس کیملر   آچار 

گلن قونار ، قونان کوچـــــــر 

هئی سالیرسان تالان دونیا 

                                   ****************

یالان دونیا  

از استاد شهریار 

سنین بهره ن یئین کیم دیر ؟             کیمینکی سن ؟ییه ن کیم دیر؟ 

سنه دوغری دئیه ن کیم دیر ؟            یالان دونیا ، یالان دونیــــــــــا 

سنی  فرزانه لر  آتــــــــــــدی            قاپیپ ، دیوانه لر دوتـــــــــدی 

کیمی آلدی ، کیمی  ساتدی             ساتان دونیا ، آلان دونیــــــــا 

آتی ازل داغا سالدیـــــــــــــخ             یورولدوقجا ، دالی قالدیــــــخ 

آتی ساتدیخ ، اولاغ  آلدیــــــخ            یه هراولدی ، پالان دونیــــــــا 

بیری  آینا ، بیری پاس دیــــــر             بیری آدین ، بیری کاس دیــــر 

گئجه طوی دیر،سحر یاس دیر            گول آچدیقدا ، سولان دونیـــا 

ایگیت لرین باشین یئیـــــــه ن            قوجالار  بوز باشین یئیــــــه ن 

قبیرلرین داشین یئیــــــــــه ن             ئوزو  یئنه  قالان دونیــــــــــــا 

نه قاندین ،کیم گول اکن دیر؟             کیم قیلیج تک قان توکن دیر؟ 

تیمور  هله کوره کن دیـــــــــر             چنگیز جانین ، آلان دونیــــــــا 

یامان قورقو ! ییغیلایدیــــــن ،             طوفانلاردا بوغولایــــــــــــدین! 

نولیدی بیر داغیلایدیــــــــــــن             بیزی درده سالان دونیــــــــــا 

چاتیب ، سنن کوچن کئچدی             اجل جامین ایچن کئچــــــدی 

اولان اولدی کئچن کئچـــــدی             نه ایستردین اولان دونیــــــــا 

بوغولایدین ، دوغان یئـــــــرده             دوغوب خلقی بوغان یئــــرده 

اوغول نعشین اوغان یئــــرده             آنا  زولفون یولان دونیــــــــــــا 

قازانیب ، هی تالانیب ســـان             قالانیب هی جالانیب ســــان 

ازلدن چالخالانیب ســــــــــان             یئنه ده چالخا لان دونیـــــــــا 

ننه قارنی ، ایلک بئشیگــــون             قبیرسانلیق سون  دئشیگون 

نه ایچرون نه ائشیگـــــــــــون             قارانلیق بیر دالان دونیــــــــــا 

سنی بایقوشلار آلقیشــــــلار            ده لی ، ویرانه نی خوشـــلار 

دولان عقله ، سنی بوشـــلار             ایچی بوشلا ، دولان دونیــــا 

سنه  قارونلار  آللانــــــــــدی             قیزیلدان تللی قاللانـــــــــدی 

باتیب  ظلماته  قویلانــــــــدی             اولوب تللی تالان دونیـــــــــــا 

اوجاق ایکن سو نی میشسن           چاناق ایکن  چونی میشسن  

نه پیس قاری ننه ایمش سن            ناغیل ! یالان ! پالان دونیـــــــا

دلتنگ  غروبی  خفه  بیـــــــــرون  زدم از در            در  مشت گرفته مچ دست پســـــــرم را 

یارب به چه سنگی زنم از دست غریبــــــی            این کله پوک و سر  و مغز پکــــــــــــرم را 

هم در وطنم بار غر یبی به ســــــــــر دوش            کوهی است که خواهد بشکاند کمرم  را 

من مرغ خوش آواز و همه عمــــــــر به پرواز            چون شد که شکستند چنین بال و پرم را 

رفتم که به کوی پدر و مسکن مــــــــــــالوف            تسکین دهم آلام دل جان به ســـــرم را 

گفتم به سر راه همان خانـــــه و مکـــــــتب            تکرار  کنم  درس  سنین صغـــــــــــرم را 

گر خود  نتوانست  زدودن غمـــــــــــم از دل            زان منظره باری بنوازد نظــــــــــــــــــرم را 

کانون پدر جویم  و گهــــــــــواره مـــــــــــادر            کان  گهرم  یابم  و مهد هنــــــــــــــرم را 

تا قصه رویین تنی  و تیر پرانــــی اســــــــت            از قلعه سیمرغ ستانم سپـــــــــــــــرم را 

با یاد طفولیت  و  نشخـــــــــــوار جــــــوانی            می رفتم و مشغول جویدن جگــــــــرم را 

پیچیدم  از  آن  کوچه  مانوس  که  در  کام             باز آورد آن لذت شیر و شکــــــــــــــرم را 

افسوس  که  کانون  پدر  نیز  فرو کشــــت            از آتش دل باقی برق و شــــــــــــــررم را 

در  بقعه  اموات  فضایی  همه  خامـــــوش            اخطار کنان منزل خوف و خطــــــــــــرم را 

در ها همه بسته است به رخ گرد نشسته            یعنی نزنی در که نیابی اثـــــــــــــــــرم را 

در گرد غبار سر آن کوی  نخوانـــــــــــــــدم             جز سر زنش عمر هبا  و هــــــــــــدرم را 

مهدی که نه پاس پدرم داشتــــه زین پیش            کی پاس مرا دارد و زین پس پســـــرم را 

ای داد که از آن همه یار و سر و همـــــسر            یک در نگشاید که بپرسد خبـــــــــــرم را 

یک بچه همسایه ندیدم به ســــرکــــــــوی            تاشرح دهم قصه سیر و سفــــــــــــرم را 

اشگم به رخ از دیده روان بود ولیـــــــــــــکن            پنهان که نبیند پسرم چشم تــــــــــرم را 

می خواستم این شیب و شبابم بستـــانند            طفلیم دهند  و سر پر شور و شـــــرم را 

چشم خردم را ببرند و به مــــــــن آرنــــــــد            چشم صغرم را  و  نقوش و صــــــــورم را 

کم کم همه را در نظر آوردم  و ناگـــــــــــاه             ارواح گرفتند همه دور و بـــــــــــــــــرم را 

گویی پی دیدار  عزیزان  بگشــــــــــــــودند             هم چشم دل کورم و هم گوش کـــرم را 

یکجا همه گم شدگان یافتـــــــــه بــــــودم             از جمله (حبیب)  و رفقای دگـــــــــــرم را 

این خنده وصلش به لب آن گریه هجـــــران             این یک سفرم پرسد و آن یک حضـــرم را 

این ورد شبم خواهد و  نالیدن شبگـــــــــیر             وان زمزمه صبح و دعای سحـــــــــــرم را 

تاخود به تقلا به در خانه کشانــــــــــــــدم              بستد به صد دایره راه گــــــــــــــــذرم را 

یکباره  قرار از کف من رفت و نهــــــــــــادم              بر سینه دیوار در خانه ســــــــــــــــرم را 

صوت پدرم بود که می گفت چه کــــــردی؟            در غیبت من عایلــــــــــــــــه در به درم را 

حرفم به زبان بود ولی سکسکه   نگذاشت            تا باز دهم شرح قضا و قـــــــــــــــــدرم را 

فی الجمله شدم ملتمس از در به دعایــی             کز حق طلبد فرصت صبر و ضفــــــــرم را 

اشگم به طواف حرم کعبه چنان گــــــــــرم             کز دل بزدود آن همه زنگ و کـــــــــدرم را 

ناگه پسرم گفت چه می خواهی از این در             گفتم پسرم بوی صفای پــــــــــــــــدرم را 

منظور از حبیب در این قطعه:میر حبیب ساهر یکی از شعرای معروف معاصر در مکتب خانه میر حمزه سرخاب تبریز هم کلاس استاد شهریار بود.