حیدربابایه سلام(شهریارین یادیله)

خنده بیگانگان دیــــــدم نگفتـــــــــــــم درد دل           آشنایا با تو گویم گریه دارد حـــــال من 

با توبودی ای پری روزی که عقل از من گریخت           گرتو هم از من گریزی وای بر احوال من 

روزگار اینسان که خواهد بی کس تنهــــــا مرا          سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من 

قمری بی آشیــــــــــانم بر لــــب بام  وفــــــــا          دانه و  آبم ندادی مشکن آخر بــال من 

بازگرداندم  عنان  عمر  با خیل و خیــــــــــــال          خاطرات کودکی آمد به استقبــــال من 

ای صبا  گر دیدی آن مجموعــــــه گل را بگــــو          خوش پراکندی ز هم شیرازه آمــال من 

کار کوشش را حوالت گر بود با کار ســــــــــاز          شهریارا حل مشکلها کند حلال مـــــن