ادبی-هنری
شرح شورانگیز عشق شهریار درغزل می پیچدوسیم سه تار
نقش مزارمن کنیداین دوسخن که شهریار
باغم عشق زاده وبا غم عشق داده جان
بوردا شیرین خاطره لریاتیبلار
داشلارینان باشی باشا آتیبلار
آشنالیغین داشین بیزدن آتیبلار
من باخاندا قاوزانیلار باخیللار
بیرده یاتیب یاندیریللاریاخیللار
حیدربابا گلدیم سنی یوخلیام
بیرده یاتام قوجاغوند ایوخلیام
عمری قوام بلکه بورداحاخلیام
اوشاخلیغا دییه م بیزه گلسن بیر
آیدین گونلر آغلاریوزه گولسن بیر
آرزی گوزقالمیشیدیم یوز آتایوردوم وطنه
یاندی قیندی ویریر یوز آتا یوردوم دا منه
حیوانات قیصاسی دیر دنیا کلیله -دمنه
حیدربابا یوردونا ایتحاف
بورا حیدربابا نین مولکوادب قایناغی دیـــــــــر ائلیمین گوجلو دیلی اولکه مین آدلیم داغی دیر
بوردا چایلار آخار آیدینلیغا جان ساغلیغینـــــــا بوردا یوخ کینه ، حیسادت بورا جنت باغی دیر
نه گون اورتا چاغی وار بوردا نه آخشام چاغی وار بوردا چاغلار هامیسی عشق و محبت چاغی دیر
باخ یاشیللیق شاهینین قیرمیزی عسگرله رینه آغ بولودلار باشی اوستونده اسن بایراغی دیر
ساغدوشو شنگیل آوا، بئی لرین آدلیم ماحالی سولدوشو خشکنابین اوغلو قاییش قورشاغی دیر
بوردا یوخ پیلته لری پی پارافینله دویــــــــوران بورانین لامپالاریندا شام اولان جان یاغی دیر
خیالین کورپه سینین بوردا کسیب لر گوبگین اویاغیشلار کسیلنده ن سورا گوی قورشاغی دیر
دولانار شهریارین روحو بو یوردون باشینــــــا بورا شعر و ادبین سولطانینین یایلاغی دیر
شعرازشاعر عالی قدر بستان آباد:جناب استاد شهودی
جمعه گونو 8/3/88حیدربابا یوردونا گئده نده
آسمانت دلفریب و آفتابت دلفـــــــــــروز سرزمینت دلنشین وگلستانت دلستان
این همان تبریزخونین دل که برجانش زدند دوستان زخم زبان ودشمنان نیش سنان
گه ندیم اجنبی خواندند و گه عضو فلج کور دل یاران فرق خادم و خاین ندان
شعر از:استاد شهریار
تورکون دیلی تک سئوگیلی ایستکلی دیل اولماز
اؤزگه دیله قاتسان بو اصیل دیل اصیل اولماز
اؤز شعرینی فارسا – عربه قاتماسا شاعیـــــر
شعری اوخویانلار ، ائشیدنلر کسیل اولمــــــاز
فارس شاعری چوخ سؤزلرینی بیزدن آپارمیش
« صابر » کیمی بیر سفره لی شاعیر پخیل اولماز
تورکون مثلی ، فولکلوری دونیادا تک دیـــــــر
خان یورقانی ، کند ایچره مثل دیر ، میتیل اولماز
آذر قوشونو ، قیصر رومی اسیر ائتمیــــــــش
کسری سؤزو دور بیر بئله تاریخ ناغیل اولماز
پیشمیش کیمی شعرین ده گرک داد دوزو اولسون
کند اهلی بیلرلر کی دوشابسیز خشیل اولماز
سؤزلرده جواهیر کیمی دیر ، اصلی بدلـــــــدن
تشخیص وئره ن اولسا بو قدیر زیر – زیبیل اولماز
شاعیر اولا بیلمزسن ، آنان دوغماسا شاعیــر
مس سن ، آبالام ، هر ساری کؤینک قیزیل اولماز
چوخ قیسسابوی اولسان اولیسان جن کیمی شیطان
چوخ دا اوزون اولما ، کی اوزوندا عاغیل اولمـــاز
مندن ده نه ظالیم چیخار، اوغلوم ،نه قیصاص چی
بیر دفعه بونی قان کی ایپکدن قزیل اولمـــــــــاز
آزاد قوی اوغول عشقی طبیعتده بولونســــــون
داغ – داشدا دوغولموش ده لی جیران حمیل اولماز
انسان اودی دوتسون بو ذلیل خلقین الینــــدن
الله هی سئوه رسن ، بئله انسان ذلیل اولماز
چوق دا کی سرابین سویی وار یاغ – بالی واردیر
باش عرشه ده چاتدیرسا ، سراب اردبیل اولماز
ملت غمی اولسا ، بو جوجوقلار چؤپه دؤنمه ز
اربابلاریمیزدان دا قارینلار طبیل اولمـــــــــــــــــــاز
دوز واختا دولار تاختا – طاباق ادویه ایلــــــــــه
اونداکی ننه م سانجیلانار زنجفیل اولمـــــــــاز
بو « شهریار » ین طبعی کیمی چیممه لی چشمه
کوثر اولا بیلسه دئمیرم ، سلسبیل اولمـــــــــاز
غزل : اوستاد شهریار
درویشم و بگذار قلندر منشــــــــــــــانه کاکل همه افشان بسر شانه بمیــرم
میخانه به دور سر من چرخد و اینــــــم پیمان که به چرخیدن پیمانه بمیرم
من بلبل عشاق به دامی نشوم رام در دام تو هم بی طمع دانه بمیـرم
شمعی وطواف حرمی بودکه می خواست پروانه بزایم من و پروانه بمیـــــــــــــرم
من درّ یتیمم، صدفم سینه دریــــــاست بگذار یتیمانه و دردانه بمیـــــــــــــــرم
بیگانه شمردند مرا در وطن خویــــش تا بیوطن و از همه بیگانه بمیــــــــــرم
کو نیزن میخانه بگو جان به لب آور تا با تب و لب بر لب جانانه بمیــــــــرم
آن سلسله زلف که زنّار دلم بود در گردنم آویز که دیوانه بمیـــــــــــــرم
این دیر مغان ته چک ایران قدیم است اینجاست که من بی چک وبی چانه بمیرم
در زندگی افسانه شدم در همه آفاق بگذار که در مرگ هم افسانه بمیرم
درگوشه کاشانه بسی سوختم اما آن شمع نبودم که به کاشانه بمیــــرم
سرباز جهادم من و از جبهه احرار انصاف کجا رفته که در خانه بمیــــــــــرم
غزل:استاد سید محمد حسین شهریار
نماز شام غریبان چو گریه آغــازم به مویه های غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار که از جهان ره و رسم سفر براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریـــب مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
به جز صبا و شمالم نمی شناسد کس عزیز من که به جز باد نیست دمسازم
هوای منزل یار آب زندگانی ماست صبا بیار نسیمی ز خاک شیـــرازم
هرکه درخردیش ادب نکند دربزرگی فلاح ازوبرخاست
اشاره به انعطاف وادب پذیری دردوران کودکی باشد،روانشناسی معتقد است که،شخصیت طفل تا پنجسالگی دردامان مادرویا بازوی پدر،درخانواده شکل می گیردودرمحیط خارج ازخانه ودرمدرسه کامل می شود.لذاآنکه ازخانواده مایه تربیتی نگرفته باشد درمحیط به بی ادبان پیوندد ودرمدرسه هم مشکل بتوان دراوتغییری ایجاد نمود.چراکه اهل ویانااهل بودن شخص ازخانواده شروع می شود،لذاسعدی بدین نحو تکمیل می نماید که:
چوب ترچنان که خواهی پیچ نشودخشک جزبه آتش راست
این آتش برای فردی کج وخشک وعاری ازتربیت،جزتنبیه ومجازات وزندان ومرگ چیزدیگری نخواهدبود.
دور از کنار مادر و یاران مهربـــــــــــــان زال زمانه کشت به نامهربانیـــــــــــــم
دارم هوای صحبت یاران رفتـــــــــه را یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم
پروای پنج روز جهان کی کنی که عشق داده نوید زندگی جاودانیـــــــــــــــم
چون یوسفم چاه بیابان غم اسیـــــر وز دور مژده ی جرس کاروانیــــــــم
یکشب کمند گیسوی ابریشمین بتـــاب ای ماه اگر ز چاه بدر میکشانیـــــــــم
گوش زمین به ناله ی من نیست آشنا من طایر شکسته پر آسمانیم
گیرم که آب ودانه دریغم نداشــــتند چون می کنند با غم بی همزبانیم
ای لاله ی بهار جوانی که شد خـزان از داغ ماتم تو بهار جوانیــــــــــــــــم
گفتی که آتشم بنشانی ،ولی چه سود برخاستی که بر سر آتش نشانیـــم
شمعم گریست زار به بالین که شهریار من نیز چون تو همدم سوز نهانیـــم
غزل:استاد دکترسیدمحمد حسین شهریار
|
|