نی محزون
امشب ای ماه به درد دل من تسکینــــــی آخر ای ماه تو همدرد من مسکینـــی
کاهش جان تو من دارم و من می دانـــــم که تو از دوری خورشید چها می بینی
تو هم ای بادیه پیمای محبت چون مـــــــن سر راحت ننهادی به سر بالینـــــــــی
هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینـــی
همه در چشمه مهتاب غم از دل شوینــــد امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی
من مگر طالع خود در تو توانم دیــــــــــــدن که توام آینه بخت غبار آگینــــــــــــــی
باغبان خار ندامت به جگر می شکنــــــــــد برو ای گل که سزاوار همان گلچینی
نی محزون مگر از تربت فرهاد دمیـــــــــــد که کند شکوه ز هجران لب شیرینی
تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خـزان گر خود انصاف کنی مستحق نفرینـی
کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد ای پرستو که پیام آور فروردینـــــــــی
شهریارا گر آئین محبت باشـــــــــــــــــــــد چه حیاتی و چه دنیای بهشت آئینی
