داغ لاله
بیداد رفت لاله بر باد رفتــــــــــــــــــه را یا رب خزان چه بود بهار شکفتــــــه را
هر لاله ای که از دل این خاکدان دمید نو کرد داغ ماتم یاران رفتـــــــــــــــه را
جز در صفای اشک دلم وا نمی شود باران به دامن است هوای گرفتــــه را
وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود آخر محاق نیست که ماه دو هفته را
برخیز لاله بند گلوبند خود بتــــــــــــاب آورده ام به دیده گهرهای سفتــــــه را
ای کاش ناله های چو من بلبلی حزین بیدار کردی آن گل در خاک خفتــه را
گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست تب موم سازد آهن و پولاد تفتــه را
یا رب چها به سینه این خاکدان در است کس نیست واقف اینهمه راز نهفته را
راه عدم نرفت کس از رهروان خــــــاک چون رفت خواهی اینهمه راه نرفته را
لب دوخت هر کرا که بدو راز گفت دهر تا باز نشنود ز کس این راز گفته را
لعلی نسفت کلک در افشان شهــــریار در رشته چون کشم در و لعل نسفته را
غزل:استاد شهریار
آواز:استاد شهرام ناظری
آهنگساز:استاد پرویز مشکاتیان
مایه :افشاری
