غزل:مولانا جلال الدین محمد بلخی
دیوان شمس تبریزی
آمد رمضان و عید با ماســــــت قفل آمد و آن کلید با ماست
بر بست دهان و دیده بگشــــــاد وان نور که دیده دید با ماست
آمد رمضان به خدمــــــــت دل وان کش که دل آفرید با ماست
در روزه اگر پدید شد رنــــــــج گنج دل ناپدید با ماســـــــت
کردیم ز روزه جان و دل پــاک هر چند تن پلید با ماســـــت
روزه به زبان حال گویـــــــــــــــد کم شو که همه مرید با ماست
چون هست صلاح دین در این جمع منصور و ابایزید با ماســـــــت
+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم مرداد ۱۳۸۹ساعت 15:45 توسط عارف ارژنگ(قییش قورشاق)
|
