حیدربابایه سلام(شهریارین یادیله)

معراج حضرت محمد(ص) -نمونه خط استاد شهریار

روحانی روستای قییش قورشاق(حیدربابا)

خزان  یئلی    یارپاخلاری    توکنده

بولوت داغدان - ینیب  کنده  چوکنده

شیخ الاسلام گوزل سسین چکنده

                                        نیسگیللی سوز اوره کلره دیردی

                                       آغاشلاردا   آللاها   باش     ایردی

مرحوم ملا محمد شیخ الاسلام

نمونه خط استاد شهریار

تبریز شهر اداره سی

چون آقای ابوالحسن اقبال آذر اول فروردین ۲۵دن او وزارتخانه ده استخدام اولوبلار خواهش اولور دستور بویوراسیز اونلارین کارگزینی پرونده سینی معارف وزارتنه گوندرسینلر-

     آذربایجان معارف وزیرینین اداره سی معاونی یرینده- صفری

                                                                              ۱۲/۲/۲۵ 

اداره شهرداری تبریز

چون آقای ابوالحسن اقبال آذر از اول فروردین ۲۵ به استخدام این اداره در آمده اند ،تقاضا می شود دستور بفرمایید پرونده کارگزینی ایشان را به وزارت معارف ارسال کنند.

کفیل معاون اداره وزارت معارف آذربایجان- صفری

                                                      ۱۲/۲/۱۳۲۵

ازراست به چپ:استاد شهریار-استاد اقبال آذر(استاد آواز)-استاد محمد حسن عذاری (استاد تار)

ایستاده از پشت:دکتر نصر عذاری

تبریز:۱۹/۱۱/۱۳۳۶                                                   

غزل :استاد شهریار

خط:مهندس لطف اله زاهدی

تاریخ:۱۳۱۵

باخچالارین تورشا-شیرین آلچاسی

گلینلرین  دوزمه لری   طاخچاسـی

                                  هی دوزولر گوزلریمین رفینده

                                  خیمه وورار خاطره لر  صفینده

بیر  زیور  عمقزینون  اوغلی حاجی مجتبا وار

حاج صادیقلی دئییلن بیرحاجعلوغلی (آقا)وار

بیرده میرزممدین اوغلی هله لیک باخچاداوار

                                               قوجالیب   آما  گنه  بیر  قارا  باغی   اوخیدی

                                               قاریلار تک تئشیسین بیر اییروب بیرتوخیدی

بند دوم شعر را استاد شهریار در سال ۱۳۶۲ در باغچه میرزممد  در حضور فرزندشان خواندند.

میرزممدین اوغلی باخچادا(اوتای باخچا) دامنه کوه حیدربابا 

با یادی از مهندس لطف اله زاهدی دوست استاد که این آثار به همت او جمع آوری شده است.

با تشکر  از آقای سید هادی بهجت تبریزی

پروفسور محسن هشترودی

پروفسور محسن هشترودی در۲۲ دیماه ۱۲۸۶ در تبریز به دنیا آمد ودر تبریز وپاریس درس خواند و در تهران وتبریز وجاهای دیگر درس داد و در چندین کشور بیگانه سخنرانی کرد و چهار بعد از ظهر روز شنبه ۱۳ شهریور ۱۳۵۵ شمسی در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکته قلبی خاموش شد.

از پروفسور هشترودی دفتر شعری بنام (سایه ها) به یادگار مانده گرچه خود می گوید: (من ادعای شاعری ندارم ولی ریاضیات در ذات من است) .با اینهمه او بچندین زبان فارسی،ترکی وفرانسه شعر می گفت وحتی در دوران دانشجویی در پاریس اشعارش دست به دست می گشت.

چند بیت از سایه ها:

ایکه  وصل  یارت  در  سر است               با خیالش گر بسازی خوشتر است

وصل تن بر تن بسی  آسان بود              لیک   وصل   تن  نه  وصل  جان  بود

                                         **********

پیری  فراز   آید   و   فرّ  تو   بشکنــد               پایان پذیرد اینهمه بود ونمودها

در خاک سرد خفته امآنگه که خاطرات             آتش  کشد  ز خرمن این بودها.......

پروفسور هشترودی که حقا از افتخارات آذربایجان و تمام ایران است،در خاندان فضل و ادب به دنیا آمد و در دامن دانش پدر پرورده شده بود.چنانکه مرحوم پدرش شیخ اسماعیل هشترودی از فضلای زمان خود و نماینده مجلس شورای ملی بوده است و برادرش شادروان محمد ضیا هشترودی که کتاب منتخبات او هنوز بیش از نیم قرن در نوع خود بی نظیر است.

استاد هشترودی بسب جامعیتی که داشت هم در دانشکده علوم ریاضی تدریس می کرد و هم در دانشکده ادبیات در باره ادبیات و فلسفه سخنرانی می فرمود.هر جا که او سخن می گفت نفس در سینه و زبان در دهان حاضران بند می آمد و کسی را یارای دم زدن نبود.

شبی استاد هشترودی و فروغ فرخزاد جایی مهمان بودند و فروغ اشتباهی روی لباس استاد هشترودی می نشیند پوزش را چنین میگوید:فروغ-استاد غبار شدم و بر لباست نشستم!-هشترودی:ایکاش اشک بودی وبر چشمم می نشستی

فروغ-ایکاش لبخند بودم و برلبانت می نشستم!-فروغ که شاعر راستینی بود در یک سانحه ماشیناز دست رفت استاد هشترودی که دانشمند واقعی بود.چند سال بعد در شصت سالگی بر اثر سکته قلبی شمع حیاتش خاموش شد.

سر ز کفن  بر زن  و ما  را  بگو             کز  وطن خویش  چرا   میروی

روز ملی شعر و ادب ایران گرامی باد

گربه زیارت آمدی حمدی  وسوره ئی  بخـــــوان            هوکه به همت توام جان برسد به   جـــــــاودان

ایکه   به   پیشوا ز  تو  جان  من  آمده   بلـــب            بدرقه کن تو هم بخاک این تن  زا ر ناتـــــــــــوان

ای توطبیب عشق من برسر چشم  من نشین            هم به سرشک شوقم این  آتش تب  فرونشان

چشم وچراغ  خاکدان زاده به طالعی که شمـع           مرگ وحیات وگریه وخنده ی اوست توامــــــــان

برسرخاک من بخورباده ی عشق وغم مخــــور            هو که   نریزدت  دوا  ساقی  غم در  استکـــان

قطره  چکان    فرو  نه و جام  میم   بلند  کـــن          وزمی عشق   قطره ئی   درگلویم  فرو چکـــان

وه چه به نرخ جان خودداروی تلخ  می خریــــد            یارومن و شفای  من  شهد   لبش به    رایگان

درپی جفت  پرزند  طایر جان  که   می پریـــم            بر  سرطوبی  جنان   چون دو کبوتر   آشیــــــان

باززبان زمین  نهم  زانکه  بروی این  زمیـــــــــن           درهمه  عمربوده ام  زا ر و زبون  این زبــــــــــــان

جان  به   جهان    جاودان  بسته  قطار قافلـه           وز نوسان  نبض  من  زنگ  درای  کــــــــــــاروان

نقش طبیب وقصه درد و  دواش  بس   کنیـــــد            صحبت عشق وعاشقی  خوش بکشید درمیان

                                      نقش مزارمن کنید این دوسخن  که شهریار

                                     باغم  عشق زاده و باغم  عشق  داده  جان